# #8 Nauka Premium — Anatomia skilla

Cześć! W jednym z odcinków dotyczących budowania agenta w Copilot Studio przeciągnąłem taki pliczek ze skillem i wspomniałem, że opowiem o tym więcej w kolejnych odcinkach. To jest właśnie ten odcinek. Dzisiaj nadrobimy troszeczkę teorii o tym, czym są skille, jak z nich korzystać i z czym wiąże się ich wykorzystywanie.

## Czym jest skill i gdzie leży w agencie

Na początek powiedzmy sobie ogólnie, czym jest skill, a w zasadzie jaka jest jego budowa. Otóż w kontekście agenta skill posiada nazwę, opis — czyli po co on jest — i instrukcje, czyli co ma robić.

Jak możemy umiejscowić to w kontekście agenta i używalności różnych komponentów? Tworząc agenta, mamy instrukcje, czyli to, kim jest agent i jaki ma kontekst. Takie podstawowe instrukcje dla agenta mamy w zasadzie zawsze. Następnie możemy podpiąć jakiś knowledge base, jakąś wiedzę do tego agenta. Nie zawsze ona musi być, ale odpowiada na pytanie, gdy ktoś pyta o coś i potrzebujemy odpowiedzi w kontekście jakiejś bazy wiedzy.

Trzecim typem komponentów są narzędzia, czyli już akcje, które faktycznie potrafią coś wykonać. Biblioteka w Pythonie, która potrafi stworzyć PDF-a z wniosku urlopowego, jak na przykładzie ostatnich odcinków, a może Power Automate, który uruchamia jakiś proces, wysyła maile, jakieś powiadomienia. Narzędzia, czyli toole — konkretne akcje.

I do tego wszystkiego dochodzą skille, czyli pewne specyficzne, domenowe opisy procedur, opisane krok po kroku: co mają realizować.

## Agent czyta tabliczki — przykład przychodni

W jaki sposób agent korzysta z takich skilli? Otóż agent nie czyta całych skilli, wszystkiego, co się w nich zawiera, tylko czyta tabliczki. To znaczy czyta nazwy i opisy tych skilli, żeby wiedzieć, z którego skorzystać.

Dajmy sobie taki przykład na poziomie przychodni. Oczywiście tu upraszczamy, ale pacjent przychodzi z wysypką na dłoniach, a taki agent — powiedzmy, że rejestracja — dobiera odpowiednią specjalizację. Wyobraźmy sobie gabinety na korytarzu. Mamy tabliczki na drzwiach: chirurg, endokrynolog, dermatolog. Każda z tych specjalizacji opisuje pewną dziedzinę, w której się specjalizuje.

W kontekście agenta: agent nie wchodzi i nie sprawdza, jak będzie wyglądała procedura badania u dermatologa czy u endokrynologa. Nie. On po tych tabliczkach ocenia, gdzie najprawdopodobniej powinien wylądować ten pacjent. Czyli — z informacją, którą dostałem w prompcie jako agent — z którego skilla najprawdopodobniej powinienem skorzystać.

## Kiedy skill kosztuje

Teraz, gdy opisuję te wszystkie tematy agentyczne i mamy do czynienia ze specyficznym przeliczaniem wszystkiego na tokeny i kredyty, warto się zastanowić, w którym momencie następują koszty. A w związku z tym — w jaki sposób budować całe rozwiązania w oparciu o skille, jak budować same skille i kiedy je stosować.

Agent, czytając tabliczki, za każdym razem musi przejrzeć wszystkie tabliczki, jakie ma dostępne — chyba że jasno mówi mu o tym instrukcja i wskazuje na konkretnego skilla. Tworząc przykładową rejestrację pacjentów, z tabliczkami z nazwami specjalizacji i opisami, czym się zajmują, przy każdym zapytaniu agent przejrzy wszystkie dostępne skille.

I tu już warto znać koszty, ponieważ każdy nowy skill w agencie to koszt około 100 tokenów. To znaczy: jeśli mamy bibliotekę skilli dodaną do rozwiązania, każdy dodany skill to przy każdym zapytaniu około 100 tokenów więcej w input tokenach. Więc architektonicznie powinniśmy się zastanowić, żeby tych skilli nie dodawać za dużo — żeby przy każdym pytaniu użytkownika nie zżerało to jakiejś niesamowitej ilości tokenów.

Druga rzecz, kiedy coś jest odczytywane, to moment, w którym dany skill jest już aktywowany. Gdy zostały już otworzone drzwi danego gabinetu, czyli agent wie, że powinien iść do danego skilla, to w następnym kroku czyta całą zawartość tego skilla. Tu możemy mniej więcej oszacować, że jest to maksymalnie około 5000 tokenów — to maksymalna liczba do przeczytania takiego skilla.

Dodatkowo dany skill, o czym zaraz jeszcze powiemy, może w swojej zawartości posiadać dodatkowe pliki, referencje, skrypty. I w momencie, gdy wymaga tego instrukcja — czyli gdy skill mówi wprost, że w danej sytuacji powinien uruchomić się taki a taki skrypt zawarty w skillu — wtedy też zżerane są dodatkowe tokeny. Znów dokładamy do kosztu całego zjawiska.

## Podsumowanie kosztów

Podsumowując zatem, jakie to ma przełożenie na całkowity rachunek budowania rozwiązania i co powoduje koszty. Katalog tabliczek: każdy dopięty skill dokłada nazwę i opis do każdej tury rozmowy. Czyli każdy dodatkowy skill to około 100 tokenów — średnio tyle możemy przyjąć dodatkowego kosztu zużycia modelu językowego.

Co nie rośnie? Treść skilla. Z reguły — i według specyfikacji faktycznie powinniśmy się tu ograniczać — dany skill jest odczytywany raz. Dopiero gdy zostanie wybrany z tabliczki, jest czytany.

Jaki z tego mamy wniosek? Jeśli już musimy stworzyć taki skill i musimy dodać ich kilka, to dobrze je opisujmy. Bo jeśli każde czytanie kosztuje, a skill i tak nie będzie używany w danym rozwiązaniu, to jest to niepotrzebny koszt całego rozwiązania.

## Budowa skilla — nazwa, opis, instrukcja

Przejdźmy do budowy skilla. Jak zbudowany jest taki skill? W zasadzie musimy ująć to w trzech najważniejszych fragmentach: nazwa skilla, opis skilla i cała instrukcja w środku.

Specyfikacja mówi wprost, że nazwy powinniśmy zapisywać małymi literami z myślnikami, maksymalnie 64 znaki. Opis — maksymalnie 1024 znaki. Ale znów: powinniśmy dokładnie wiedzieć, jak taki opis stworzyć, żeby był dobry, żeby agent wiedział, kiedy ma skorzystać z danego skilla, żeby to w ogóle miało sens.

Cała instrukcja w środku jest w formacie Markdown i zalecenie jest takie, żeby trzymać opis skilla poniżej 500 linii. Więc w sytuacji, w której wiemy, że skill będzie bardzo specyficzny — wyobrażam sobie jakąś specjalizację medyczną, w której jest jeszcze 8–10 odnóg podspecjalizacji — raczej musiałby powstać osobny skill dla danej specjalizacji, a może jeszcze bardziej granularnie: dla danego przypadku medycznego.

Więc warto się zastanowić: jeśli nasz skill robi się już naprawdę bardzo złożony, to czy nie obsługuje on tak naprawdę kilku procesów albo domenowej wiedzy w kilku kategoriach — i czy nie warto rozbić go na osobne byty.

## Kurs Power Platform Developer

Chciałbym też wspomnieć, że obecnie na mojej stronie dostępny jest już mój autorski kurs. Na stronie poznasz wszelkie szczegóły dotyczące kursu, a także możesz wydrukować i przygotować brief dla menedżera po to, żeby pokazać swojemu przełożonemu, jakie realnie może to przynieść korzyści dla organizacji, dla waszego obszaru i dla Ciebie.

Jeżeli jakichkolwiek rzeczy nie znajdziesz na tej stronie, zapraszam Cię do kontaktu ze mną — czy to przez mail, czy przez YouTube, czy przez LinkedIna. Da się mnie na pewno wszędzie znaleźć. Chętnie odpowiem na wszystkie pytania i zachęcam do zapisywania się na kurs.

## Skill to nie musi być jeden plik

Co ważne, skill nie musi być jednym plikiem. To, co wcześniej może nie wybrzmiało mocniej, teraz podkreślimy — bo mało kto o tym mówi. Z reguły skille traktuje się jako jeden plik w formacie Markdown, właśnie tak, jak przed chwilą przedstawiłem.

Skill oczywiście może być pojedynczym plikiem, ale może też być paczką. Jesteśmy w stanie zbudować skilla w taki sposób, że wgrywamy go jako spakowaną paczkę czy folder, który zawiera dodatkowo skrypty, referencje i assety — czyli pewne parametry, dodatkowe specyfikacje, które mogą być przydatne przy działaniu skilla.

Wyobraźmy sobie nasz skill do wniosków urlopowych. Mógłby mieć na przykład w assetach szablon wniosku urlopowego, którego zawsze ma się trzymać, a w skryptach fragment kodu, który ma być uruchamiany, żeby ten szablon wniosku obsłużyć. Więc możemy budować takie paczuszki, a nie tylko pojedyncze pliki Markdown.

## Jak opisać skilla

Powiedzieliśmy sobie dużo o budowie i o tym, z czego składa się skill. Warto też wspomnieć, jak w takim razie taki skill opisywać. Weźmy na przykład ten wniosek urlopowy.

Jeśli skilla nazwiemy „obsługa urlopów”, to agent nie będzie do końca wiedział, w jakim konkretnym przypadku ma go wziąć. Skoro cały agent obsługuje urlopy, to nie do końca wiadomo, kiedy ten skill ma być wykorzystywany. Taki skill powinien być jasno opisany.

Mamy tutaj przykład: „Ten skill generuje wniosek urlopowy w PDF na podstawie danych użytkownika. Użyj go, gdy ktoś chce złożyć wniosek, pyta o formularz albo o to, jak wysłać wniosek do przełożonego”. Czyli w dwóch zdaniach mamy bardzo precyzyjnie określone, kiedy dany skill ma być uruchamiany. I tak powinno się formułować opisy skilli.

Wyobrażajmy sobie, że to jest właśnie esencja tego, co dzieje się pod spodem — jaki fragment, jaki proces ma obsługiwać dany skill.

## Czy da się wyłączyć skilla?

Zmierzmy się teraz z pytaniem, które często dostaję: czy da się skilla wyłączyć? Technicznie, opierając się na przykładzie Copilot Studio, odpowiedź brzmi: nie. I tu musimy troszeczkę inaczej pracować.

Jeśli mamy jakiegoś toola, jakiś serwer MCP, to jest on już gotowym bytem, który tylko podpinamy — i możemy go po prostu wyłączyć. Natomiast skille to faktycznie zbiór plików i z punktu widzenia architektonicznego skilla należy usunąć z rozwiązania, ponieważ wszystkie skille podpięte pod agenta są czytane.

Warto więc takie skille po prostu usuwać. A co za tym idzie — tworząc skille, warto trzymać je gdzieś na boku w projekcie, żeby nie mieć sytuacji, w której usuniemy skilla, a jednak będzie nam potrzebny i będziemy musieli budować go na nowo.

## Jak z tym żyć

No i jak z tym żyć? Trochę podsumowanie ostatnich kroków, jeśli chodzi o koszty i o to wszystko.

Trzymaj w agencie tylko te skille, z których agent realnie korzysta, żeby nie obciążać niepotrzebnie input tokenami każdego pytania użytkownika.

Zanim usuniesz skilla, pobierz go, żeby nie było sytuacji, w której zniknie kawałek twojej pracy.

Punkt trzeci, trochę znów w tym samym duchu: nie trzymaj wersji roboczych na produkcyjnym agencie. Nawet jeśli masz skilla, który nie jest opisany, wiesz, że nie jest używany, jest opisany nijako albo procesowo w ogóle nie zostanie użyty — bo użytkownik nawet nie zakłada, że, nie wiem, skill do zamawiania sprzętu IT będzie podpięty pod agenta wniosków urlopowych. Taki skill jest bez sensu, a kosztuje, więc warto takie odpinać.

I ten sam skill w dwóch agentach to nie duplikat — w tym jest cały sens. Mając skilla w jakiejś bibliotece na boczku, podpinajcie go tam, gdzie jest domenowo i procesowo uzasadniony, żeby wiedza domenowa tego skilla znajdowała się konkretnie w tym agencie.

## Kiedy skill, a kiedy coś innego

I teraz jeszcze raz: kiedy używać skilla? Jeżeli pewna zasada ma obowiązywać zawsze, w każdej odpowiedzi, ujmujemy to w instrukcji agenta. Jeżeli mamy źródłowe dokumenty, z których agent ma cytować, wrzucamy je do wiedzy agenta. Jeżeli chcemy, żeby agent coś konkretnego zrobił, wykonał jakąś czynność, użył jakiegoś narzędzia — używamy tooli. Natomiast jeżeli mamy powtarzalną procedurę z wiedzą domenową, według której agent musi coś zrobić, to właśnie do tego stosujemy skille.

Jednym z najczęstszych błędów jest wrzucanie do instrukcji opisu wiedzy domenowej. Przez to za każdym razem, gdy agent korzysta z instrukcji głównej, ta wiedza jest zawsze czytana. Czyli jeśli instrukcja zawiera opisy domenowe, przy każdym pytaniu użytkownika czytane są wszystkie tokeny całej instrukcji, a nie tylko okładka.

Po to właśnie są skille. Jeżeli dany agent realizuje kilka procesów i nie powinien korzystać z danej wiedzy za każdym razem, to nie dajemy jej do instrukcji, tylko wydzielamy jako osobny skill.

## Najczęstsze błędy

Na koniec zmierzmy się z najpopularniejszymi błędami przy używaniu skilli — troszeczkę wracając i podsumowując wszystko, co omówiliśmy.

Opisy napisane nie dla agenta, tylko dla człowieka. Opis powinien jasno mówić, do czego służy skill, żeby faktycznie był wykorzystywany.

Trzymanie opisu i instrukcji skilla w instrukcji głównej agenta. To powoduje niepotrzebne koszty. Wydzielajmy taką wiedzę — po to są skille, żeby nie trzymać 300 linii instrukcji w samej instrukcji.

Jeden skill na wszystko. Tu chodzi o granulację skilli: jeżeli czujemy, że skill jest już za duży, powinniśmy zastanowić się nad jego podziałem.

Brak sprzątania, czyli nieodpinanie — szczególnie na wersjach produkcyjnych — niepotrzebnych, niewykorzystywanych skilli. To też powoduje koszt, a przy okazji wydłuża czas odpowiedzi agenta, bo musi on przejrzeć wszystkie tabliczki na gabinetach.

I ostatni błąd — nietypowy, ale też bardzo popularny, na który uczulam: sprawdzanie, czy skill działa, a nie tego, czy agent go wybiera. Budujemy skilla i sprawdzamy jednostkowo, czy realizuje wszystko, co ma. Natomiast gdy zaczynamy testy, chodzi o to, żeby wykonywać je na prawdziwych frazach — czy opis skilla jest na tyle dobry, że skill faktycznie jest używany w odpowiednim momencie. To jest dosyć istotne w tym wszystkim.

## Podsumowanie

Cóż, podsumowując: poznaliśmy dzisiaj w pigułce, czym są skille, jak są zbudowane, jak ich używać, kiedy kosztują, a kiedy nie, i jakie błędy popełnia się najczęściej.

Wiem, że filmików o skillach w różnych technologiach i na różnych kanałach jest wiele. Natomiast dla komplementarności wiedzy, w odniesieniu do Copilot Studio, też musiałem taki popełnić. Mam nadzieję, że do kolejnych osób, które słuchają już kolejnego takiego filmiku, mój sposób przekazania tej wiedzy dotrze łatwiej. Więc mamy też taki odcinek o skillach.

W następnym odcinku uzupełnimy jeszcze wiedzę o protokole MCP.
