# #9 Nauka Premium — Czym jest serwer MCP

Zgodnie z zapowiedzią — kolejny odcinek o teorii. Tym razem opowiemy sobie o tym, czym jest protokół MCP. Z moich doświadczeń wynika, że o ile skille są jeszcze w miarę wytłumaczalne i zrozumiałe dla użytkowników i przy budowie agentów, o tyle MCP jest już troszeczkę zagadkowym zjawiskiem. Postaram się przedstawić to najlepiej, jak potrafię — czyli na przykładzie.

## Zadanie: umów spotkanie z Anną i Piotrem

Skupmy się na przykładzie, w którym do agenta wpada prompt: „Umów spotkanie z Anną i Piotrem na przyszły tydzień”. Co trzeba tu określić? Godzinę, wolne terminy, czy online, czy stacjonarnie. Nic więcej agentowi nie mówimy.

Co taki agent musi umieć, żeby to zrobić? Musi ustalić, kim są Anna i Piotr, czyli zamienić imiona na firmowe adresy. Sprawdzić, kiedy oboje są wolni, czyli zajrzeć do ich kalendarzy. Założyć spotkanie z linkiem do Teamsa i wysłać zaproszenie. A tak naprawdę agent sam z siebie nie potrafi żadnej z tych rzeczy.

## Czym jest serwer MCP

I tu wchodzi, cały na biało, serwer MCP. Serwer MCP to nie jest plik, to nie jest biblioteka. To usługa, która musi gdzieś stać, na jakimś serwerze, pod jakimś adresem. To nie jest tak jak z plikiem Markdown, który dodajemy do agenta. Ktoś faktycznie uruchomił taką usługę, utrzymuje ją, a my możemy z niej skorzystać. Możemy też sami budować takie usługi, ale o tym za chwilkę, na jednym ze slajdów.

Serwer MCP jako usługa ma w sobie zasoby — dane, które agent może odczytywać. Ma narzędzia — funkcje, które agent może wywołać; i na tym rdzeniu myślę, że się skupimy. Może też posiadać szablony promptów. Natomiast w Copilot Studio korzystamy tylko z tych dwóch pierwszych. Z punktu widzenia Copilot Studio i budowania agentów rolę szablonów promptów może troszeczkę pełnić dobrze opisany skill.

## Co się dzieje z zadaniem krok po kroku

Idąc dalej: co się dzieje z takim zadaniem? Pytamy agenta: „Umów spotkanie z Anną i Piotrem na przyszły tydzień”. Model wyłapuje z tego, że musi znaleźć wolny termin w przyszłym tygodniu — powiedzmy, że to tydzień od 15 września — dla dwóch osób. Domyślnie przyjmuje, że spotkanie ma trwać godzinkę.

Zamienia to na pewien zapis — tu trochę w pseudozapisie — i szuka odpowiedniego narzędzia: find meeting times, czyli „znajdź czas na spotkanie”. Określa długość spotkania: PT1H to zapis oznaczający właśnie godzinkę. Określa uczestników — bo wcześniej musiał jeszcze gdzieś rozpoznać, co to za osoby — i zakres czasu.

To idzie do serwera. Skupmy się na przykładzie Outlooka: mamy serwer MCP do firmowego Outlooka i idziemy z takim zapytaniem do kalendarza. Serwer sprawdza oba kalendarze, na przykład w kontekście naszych uprawnień — to też zależy od tego, jak zbudowany jest taki serwer. I zwraca odpowiedź w pewnej składni, tu znów w pseudozapisie: wtorek 10:00, środa 14:00, czwartek 9:00.

Model językowy tłumaczy to z powrotem dla nas, czyli odpowiada już ładnym tekstem: „Oboje są wolni we wtorek o 10:00”. I pyta jeszcze, czy rezerwować.

Ważne jest to, że mając serwer MCP, na przykład outlookowy, model najpierw tłumaczy język naturalny na składnię wartości wejściowych do serwera MCP. Potem otrzymuje składnię wartości wyjściowych i tłumaczy ją na język ludzki, żeby zwrócić ją użytkownikowi.

## Jeden serwer, wiele narzędzi

Dany serwer MCP może mieć zbiór narzędzi. Na przykład serwer outlookowy pozwala nam na wykonanie wielu różnych tooli, zapytań do tego serwera: znaleźć czas na spotkanie, wylistować moje spotkania. Może być wiele różnych narzędzi skonfigurowanych na poziomie serwera do użytku.

Takie jedno narzędzie, podobnie jak skille, ma nazwę i opis. I tym dysponuje agent na wejściu — wie, do czego służy dane narzędzie w danym serwerze MCP.

Czyli jeżeli w ścieżce myślenia agenta mamy podpięty MCP do Outlooka, a w instrukcji nawet napisane, że jeśli ktoś prosi o rezerwację spotkania, ma skorzystać z serwera MCP Outlook — i ten serwer ma w swoich zasobach, na przykład, 100 takich tooli — to jednym z nich jest właśnie szukanie terminu spotkania na podstawie dostępności. Agent czyta: „powinienem skorzystać z dokładnie tego toola”. Więc z niego korzysta.

Wchodząc głębiej, agent wie wtedy, jakie dane wejściowe są wymagane. Jest więc jeszcze moment, w którym może dopytać użytkownika: ilu uczestników jest wymaganych, jaki ma być czas spotkania. Kiedy ma wszystkie dane, sięga do narzędzia i zwraca proponowane informacje wyjściowe.

Podsumowując troszkę: agent nie wie nic o Outlooku. Wie tylko, jak zapytać serwer i co ten serwer potrafi. Bo MCP to tak naprawdę protokół komunikacji, pewien standard. A kiedy agent wie już, jak komunikować się z serwerem, potrafi też zidentyfikować, jakie narzędzia ten serwer obsługuje i co potrafi zrobić.

Wracając do zadania: w kontekście tego zadania serwer wystawia nam trzy toole. Jak widzimy, tu jest wylistowanych kilka przykładów tooli w ramach serwera MCP — dany serwer ma ich masę. Natomiast w kontekście tego jednego zadania agent wie, że najpierw ma znaleźć spotkanie, czyli znaleźć obłożenie w kalendarzach, a potem create event — stworzyć wydarzenie w kalendarzach. Skorzystał po kolei z tych trzech narzędzi. Reszta nie była mu w ogóle potrzebna.

Podsumowując: wpadł prompt od użytkownika. Agent po nazwach i opisach narzędzi stwierdził: „Dobra, muszę użyć narzędzia find meeting times oraz create event”. Zrobił wszystko, co miał zrobić, skorzystał z tych możliwości i uprawnień, które tam miał, i wrócił tylko z informacją na koniec: „Umówiłem na wtorek na 10:00, zaproszenia wysłane”.

## Jeden serwer MCP to często za mało

I tu jest dosyć istotna rzecz. Serwery MCP realizują konkretne potrzeby. Oczywiście można zbudować pod swoje potrzeby serwer MCP obsługujący wiele usług, ale z założenia raczej buduje się je w kontekście jednej. I często jeden serwer MCP to za mało.

Akurat w tym przykładzie kompletnie pominąłem fragment, w którym przydałby się jeszcze na przykład serwer MCP do czytania profili użytkowników — żeby poznać, kim są główni aktorzy, czyli Anna i Piotr. Bez tego nie moglibyśmy przeszukać ich dostępności w kalendarzach. To ważne, żeby o tym wiedzieć, ale to wyjdzie też w testach, gdy zaczniecie się tym wszystkim bawić.

## Skąd brać serwery MCP

Teraz: w jaki sposób pozyskiwać i podpinać serwery MCP? Jako że opowiadam głównie o Power Platformie, wspomnę o Microsofcie. Pierwsza droga to Copilot Studio — mamy tam gotowe serwery MCP od Microsoftu, ale nie tylko, także od innych graczy i dostawców. Możecie więc podpinać się do gotowych produktów.

Cudze serwery MCP — powiedzmy nieoficjalne, niecertyfikowane — też są dostępne w sieci. Możecie przeglądać repozytoria i szukać informacji o nich.

Możecie też stworzyć własny serwer MCP i to wcale nie jest jakoś super skomplikowane. Gdybyście robili to ręcznie, to może jest, natomiast w dzisiejszych czasach dobre zapromptowanie dowolnego modelu językowego to naprawdę króciutka droga do gotowego serwera MCP, czy raczej gotowych plików, które trzeba wgrać na taki serwer.

Tu już mogłaby się pojawić większa trudność, bo trzeba to ładnie skonfigurować w zasobach waszej organizacji, odpowiednio zabezpieczyć sieciowo, postawić uwierzytelnianie. Przy całej tej otoczce czeka nas jeszcze troszeczkę zabawy. Ale w teorii jest to oczywiście możliwe.

## Czym MCP różni się od skilli

Co ważne, to różni się od skilli: opisy narzędzi pisze autor serwera, nie ty. Nie mamy wpływu na to, jak opisane są te tabliczki na drzwiach gabinetów — nawiązując do poprzedniego odcinka.

Natomiast w porównaniu do skilli tutaj możemy wyłączyć narzędzie. Jeżeli mamy możliwość wyłączenia niepotrzebnych rzeczy, to możemy je wyłączyć. Czyli jeśli serwer MCP nie ma prawa w naszym procesie usuwać wydarzeń z kalendarza, możemy takie narzędzie wyłączyć. Nie możemy natomiast poprawić opisów.

I ważne: jeżeli coś dzieje się po stronie serwera — dodawane są nowe usługi i narzędzia, usuwane poprzednie albo nawet zmieniane opisy i nazwy — agent złapie to automatycznie, komunikując się z serwerem MCP. Tu też jest pewne zagrożenie i warto o nim wiedzieć: agent może się wtedy inaczej zachowywać.

## Limity

Limity. Przykładowo sam kalendarz Outlooka jako serwer MCP wystawia 11 narzędzi. Jak dołożymy do tego jeszcze Teamsa i pocztę, robi nam się już kilkadziesiąt różnych narzędzi. Warto mieć to z tyłu głowy w kontekście odpytywania o konkretne narzędzia, bo to znów oznacza, że agent czyta opisy tych narzędzi.

Jeśli chodzi o skille, to przynajmniej w dokumentacji Microsoftu maksymalnie możemy zawrzeć 100 skilli, co uważam za absurdalnie dużo — ale budując, miejmy tego świadomość. Dla serwerów MCP nie ma w dokumentacji określonego limitu, natomiast jest wspomniane, że jest to ograniczone, więc warto mieć to na uwadze przy budowie.

Oczywiście raczej nie zakładamy, że będą budowane wielkie kombajny. Tu wracam do odcinka, w którym omawiałem multiagentowość: warto wtedy zastanowić się, czy na pewno to wszystko powinno być w jednym agencie, bo może trzeba podzielić to na wielu agentów.

Skutek może być taki, że po przekroczeniu limitu nadmiarowe serwery będą omijane. Agent, mimo że będzie miał podpiętych wiele skilli, wiele serwerów MCP, wiele tooli, tak naprawdę nie będzie korzystał ze wszystkiego — a my nie będziemy znali powodów. Więc warto bardzo mądrze budować agentów i znów skłaniamy się do tego, żeby budować ich w domenowych specjalizacjach.

## Kurs Power Platform Developer

Chciałbym też wspomnieć, że obecnie na mojej stronie dostępny jest już mój autorski kurs. Na stronie poznasz wszelkie szczegóły dotyczące kursu, a także możesz wydrukować i przygotować brief dla menedżera po to, żeby pokazać swojemu przełożonemu, jakie realnie może to przynieść korzyści dla organizacji, dla waszego obszaru i dla Ciebie.

Jeżeli jakichkolwiek rzeczy nie znajdziesz na tej stronie, zapraszam Cię do kontaktu ze mną — czy to przez mail, czy przez YouTube, czy przez LinkedIna. Da się mnie na pewno wszędzie znaleźć. Chętnie odpowiem na wszystkie pytania i zachęcam do zapisywania się na kurs.

## Serwery MCP Microsoftu

Na chwilkę przejdźmy też do tego, co wiemy o serwerach MCP Microsoftu. Na stronie dokumentacji serwera kalendarza Microsoftu możemy znaleźć informacje o tym serwerze. Możemy też przejrzeć wszystkie serwery MCP dostępne w repozytorium Microsoftu.

I Microsoft pisze jasno: nazwy narzędzi i parametry mogą się zmieniać. Czyli to, o czym wspominałem przed chwilą. Nawet u Microsoftu jest powiedziane, że te narzędzia są wciąż rozwijane i niekoniecznie będzie tak, że niedługo się nie zmienią.

Warto mieć to z tyłu głowy przy budowaniu rozwiązań. Może jednak z umiarem, może pilotażowo, może jednak człowiek powinien być w tej pętli wyboru i decyzyjności. Budujmy agenty z myślą o tym, że ta technologia się zmienia i może się zdarzyć, że dane narzędzie — na przykład do szukania wolnych terminów spotkań w serwerze MCP Microsoftu — będzie miało inną nazwę, inny opis albo w ogóle przestanie istnieć. I wtedy trzeba będzie zbudować to inaczej.

## Kiedy konektor, kiedy przepływ, a kiedy MCP

I troszeczkę, nakładając to na całą wcześniejszą wiedzę: kiedy jakiego narzędzia używać w kontekście Copilot Studio?

Jeżeli mamy jedną konkretną akcję w znanym miejscu procesu — czyli wiemy, że w danym momencie procesu ma zostać wysłany e-mail — lećmy po konektor, po jeden pojedynczy bloczek.

Jeżeli cały przepływ da się łatwo opisać deterministycznie, algorytmicznie i odtworzyć, idźmy w Power Automate, w przepływ, w workflow — w cokolwiek, co pozwala na ustrukturyzowaną formę. Wtedy będziemy pewni wyniku.

Natomiast jeśli chcemy oddać agentowi decyzyjność — ma decydować, co i kiedy robić, mieć dostęp do wszystkich tych narzędzi i układać ich kolejność — wtedy sięgamy po najszersze z tych narzędzi, czyli serwer MCP.

## Pięć pytań przed wpięciem cudzego serwera

Na to chciałbym uczulić. Napisałem nawet pięć pytań przed wpięciem cudzego serwera — a tak naprawdę jako cudzy musimy traktować również serwer Microsoftu i innych bardzo dużych graczy na rynku.

Kto utrzymuje ten serwer? Co się stanie, gdy przestanie działać? Wdrażając serwer MCP, korzystamy z odnośnika do serwera, który za chwilkę może zmienić strukturę albo przestać działać. Jaki może to mieć potencjalnie wpływ na nasze rozwiązania biznesowe i procesy, które budujemy w oparciu o takie narzędzie?

Co wychodzi z naszej strony przy każdym zapytaniu? Czyli znów kwestia tego, gdzie taki serwer stoi, jak to się ma do polityki organizacji, do wypływu danych osobowych.

Kwestia uprawnień: czy taki serwer działa w kontekście użytkownika, czy w kontekście jakiegoś superusera podpiętego pod serwer? To może doprowadzić do niebezpiecznych sytuacji, w których Jan Kowalski zapyta o jakieś spotkania, a dostanie wykaz spotkań prezesa firmy. Ważne, żeby wiedzieć, jak to działa.

Czy wszystkie dostępne narzędzia w danym serwerze MCP są potrzebne w danym procesie? Czy użytkownik, który ma umawiać spotkania z kilku kalendarzy, powinien mieć też dostęp do funkcji usuwania spotkań? To kwestia decyzji, co ma robić dany agent w procesie biznesowym.

I ewentualnie coś, co może nas uspokajać: certyfikacja. Jeśli serwer jest na zewnątrz, warto wiedzieć, czy ma przynajmniej jakąś certyfikację — że możemy liczyć na rzetelność tej usługi w kontekście danych, wycieków, tego, gdzie serwer stoi, jakich usług używa i na jakich uprawnieniach działa.

Warto mieć wszystkie te punkty na uwadze w momencie, gdy chcemy skorzystać z serwera MCP w naszym agencie.

## Ile to kosztuje

I troszeczkę o kosztach — trochę w oparciu o dokumentację. Tak naprawdę kosztuje tu parę rzeczy po drodze.

Po pierwsze: model czyta twoje zdanie i decyduje, co robić. Dzieje się to za każdym razem, w kontekście każdego narzędzia. W momencie, gdy użytkownik napisał prośbę o spotkanie, agent czyta wszystkie okładeczki tooli, skilli i serwerów MCP. Więc znów: każdy dodatkowy MCP to jakiś koszt — i tutaj faktycznie zżerane są tokeny.

Potem następuje wywołanie narzędzia. Samo narzędzie w kontekście silnika — teoretycznie, jeśli używamy microsoftowych, opiera się to o licencjonowanie. To będę jeszcze badał, bo przyznam się szczerze, że nie do końca czuję tę przestrzeń. Na koniec model znów czyta wyniki i znów podejmuje jakąś decyzję.

W skrócie kosztują nas tu dwie rzeczy. Tokeny — czyli wszystkie miejsca, w których model językowy musi coś zrobić, przemyśleć, zadecydować, przełożyć język naturalny na język interfejsu serwera MCP i z powrotem. I wywołania narzędzi w oparciu o serwery MCP Microsoftu. Dodatkowo Microsoft wspomina, że sam silnik, który to spina — czyli wspomniany harness w odpowiedniej wersji — też generuje jakieś koszty.

## Podsumowanie

W dzisiejszym odcinku to wszystko. Mam nadzieję, że to, jak przekazałem wam informacje o tym, jak działa serwer MCP, z czym wiąże się jego używanie, na co uważać i jak można z niego korzystać, było zjadliwe i zrozumiałe. Wiem, że to naprawdę ciężki kawałek chleba.

Jeśli uda nam się zrozumieć te zawiłości architektoniczne i kosztowe, na pewno łatwiej będzie nam zrozumieć, w jakiejkolwiek technologii będziecie budowali agentów, jak do tego podejść koncepcyjnie i jak to rozdzielać, żeby było optymalne kosztowo i pod kątem bezpieczeństwa danych — a przede wszystkim, żeby działało poprawnie i realizowało dany proces biznesowy.
